U ovom se radu istražuje diskurzivni sloj hrvatske književnosti i kulture u pjesničkoj zbirci Moj križ svejedno gori Josipa Pupačića. On je zapažen i kod ranijih autora (Stamać, Mijović Kočan, Milanja) i njime se interpretirala upućenost na hrvatsku tradiciju kao jedan od predmetno-tematskih i idejno-tematskih slojeva zbirke. Usredotočit ćemo se na njegovu funkcionalnost u tekstovima pjesama kao i u poetici. Pritom upotrebljavamo intertekstualne figure (Juvan) da bismo odredili status i funkciju tih diskurzivnih odvjetaka i postupak stilizacije interteksta u pjesmi (Lemac) da bismo približno odredili njihovu funkcionalnost. Dolazimo do zaključka o relativnoj disfunkcionalnosti tih umetaka kao i o mogućem semantičkom višku tog diskurzivnog sloja. Teorijsko-metodološki aparat gradimo na književnoj stilistici, teoriji intertekstualnosti i stilistici intertekstualnosti.
