U radu se nude dvije interpretacija Tribusonovog romana Sanatorij i pokušava se utvrditi o kakvoj se vrsti romana radi. U uvodu se ukratko govori o najvažnijim djelima G. Tribusona i o pripadnosti određenih romana i kratkih priča hrvatskoj fantastičnoj književnosti. Analiza romana zasniva se na teoretskim postavkama o fantastičnoj književnosti T. Todorova, ali i na kritikama te teorije. U romanu se uočavaju teme i motivi fantastične književnosti, a posebno se ističu maniristički motivi sna i labirinta koji su ključni za interpretaciju romana. U analizi se naglašava da roman nije moguće jednoznačno odrediti kao dio fantastične književnosti jer sadrži i elemente horor-priče. Zbog ratne pozadine, percepcije prostora i vremena i načina na koji se raspravlja o bolesti i smrti, Sanatorij se dovodi u vezu s Čarobnom gorom T. Manna. Kao glavni nedostatak romana ističe se nejasan završetak koji otvara mogućnost čitanja romana kao metafore o životu i smrti.
